De Derde Positie

Vingerzetting bij de derde positie

Ik ben alweer fanatiek bezig geweest de afgelopen 2 weken. Ik heb 3 Klezmer stukken ingestudeerd. “Heymish” (of “Home Coming”) is een vrolijk liedje over thuiskomen (bijv. na een helse vakantie ofzo). “Zay gesunt” betekent “Vaarwel” en is dus wat melancholischer. “Khosidl” is een dansbaar genre binnen de Klezmer met een vrij strakke vierkwartsmaat. Ik beheers nog niet alle trillers en het tempo op de cd is nog wat te hoog, maar het fundament voor mijn Klezmer-project is gelegd.

Bovendien speel ik nu toonladders in de Derde Positie. Dat wil zeggen dat je de wijsvinger neerzet op de plaats waar in de Eerste Positie je ringvinger staat. Je hele hand schuift dus een stukje op, waardoor je hogere tonen kunt spelen. Mensen die privé les krijgen mogen dit pas in hun derde jaar ofzo leren, maar geloof me, het is echt niet moeilijker dan de Eerste Positie.

Ik heb nu besloten voorlopig geen privé-les te nemen. Het is duur en tijdrovend en het schiet niet op. Zolang ik zelf elke dag iets nieuws leer, lijkt het me ook niet noodzakelijk. Maar ik ben wel blij dat ik nu in elk geval het adres van een docente hier in de buurt heb, voor het geval dat ik echt niet meer verder kom.

Voor wie net als ik de deur niet meer uit wil:

http://www.violinlab.com/

Geplaatst in Fiddler in de dop | 3 reacties

Weihnachtsoratorium

Wolfgang Amadeus Mozart

Op eerste Kerstdag was ik voor het diner uitgenodigd bij de ouders van Suzanne. Op mijn voorzichtige vraag of het gek zou zijn als ik mijn viool meebracht antwoordde Suzanne dat het helemaal geen punt was, zij zou zelf haar viool ook meebrengen en haar ouders waren wel wat gewend intussen.
Dat stelde mij gerust en ik had nog een week om te oefenen. In eerste instantie leek het mij leuk om een eigen compositie van Suzanne ten gehore te brengen. Zij had een “Improvisatie voor viool” geschreven in d-klein. Maar toen ik dat eenmaal redelijk onder de knie had leek  het mij een beetje te weinig en heb ik 3 sonates van Mozart ingestudeerd. Suzanne heeft, toen zij nog maar  een paar maanden les had, in Keulen een boek met cd van Mozart gekocht. Het zijn eigenlijk piano sonates, maar bewerkt voor viool. Ik speelde het Andante Grazioso (K331), een  Adagio (K280) en een sonate in F Majeur (K332). De hele familie reageerde enthousiast omdat ik zonder ooit les te hebben gehad al zo aardig kon spelen. Ze zeiden dat ik talent heb en heel ver kan komen als ik echt les zou nemen. Ik heb Suzanne gevraagd om aan haar viool lerares te vragen of ze nog plaats heeft…
Geplaatst in Dummies leren sneller | Een reactie plaatsen

Is vioolspelen moeilijk?

De Suzuki-methode. Een kind kan de was doen.

Veel mensen denken dat het moeilijker is een viool te bespelen dan enig ander instrument. De viool heeft een verheven, bijna heilig imago. Hij is nauw verbonden met de klassieke muziek, met deftige, peperdure concerten, zwarte pakken en avondjurken.

Toch is de viool een vrij simpel instrument met maar vier snaren. Die snaren liggen mooi op een kwint afstand en de tonen bevinden zich waar je ze verwacht, zodat je al heel gauw in staat bent zelf uit het hoofd een melodietje te spelen. Klassiek gitaarspelen is een stuk ingewikkelder. Een viool kent geen complexe accoordgrepen en je hoeft niet met vier vingers zes snaren onder controle te houden, zoals bij een gitaar. Meer dan twee snaren tegelijk kun je bij een viool niet bestrijken en meestal gebruik je maar één snaar tegelijk.

Oorspronkelijk was de viool een armeluis instrument dat gebruikt werd door rondzwervende speelmannen om met vrolijke dansmuziek of droevige ballades bruiloften en partijen op te leuken. Een viool is klein en licht en gemakkelijk mee te nemen. Een piano stop je niet zomaar in je rugzak. Toch heeft de viool een veel groter toonbereik dan een piano. En door het ontbreken van fretten (dat zijn de dwarsbalkjes bij een gitaar) kun je gemakkelijk halve en zelfs kwarttonen spelen en je fantasie de vrije loop laten.

Door de opkomst van de klassieke muziek kreeg de viool een heel andere betekenis. Vooral in de 18e en 19e eeuw componeerden muzikale genieën het ene vioolconcert na het andere. Alleen wie notenschrift kon lezen had nog toegang tot deze muziek.

Maar wie ervoor kiest folk en fiddle te spelen, de oorspronkelijke vioolmuziek dus,  zal merken dat het echt niet zo moeilijk is. De noten hiervoor liggen dicht bij elkaar en een lekker ritme houdt je bij de les.

Het is de muziek die het vioolspelen moeilijk kan maken, niet de viool zelf. En je hoeft ook geen eerste violist in een philharmonisch orkest te worden om er plezier aan te beleven. Iedereen met een gemiddelde muzikaliteit kan leren vioolspelen!

Geplaatst in Dummies leren sneller | 9 reacties

The Foggy Dew

Op zondag 21 november 2010 was het zover. Ik heb mijn eerste fiddle geleerd te spelen. Na een tijdje in mijn nieuwe boeken gezocht te hebben koos ik ‘The Foggy Dew’ uit het boek World Music Ireland, Play-Along. Ondanks de sombere titel had het nummer op de cd iets krachtigs en vrolijks dat blijft hangen.

The Foggy Dew gaat niet over het weerbericht maar over een van de belangrijkste gebeurtenissen in de geschiedenis van Ierland, namelijk de Paasopstand van 24-30 april 1916. Een deel van de Ierse Volunteers bataljons (we spreken over de Eerste Wereldoorlog), onder leiding van Pádraig Pearse en het kleine Irish Citizen Army van Jonathan Connoly bezetten sleutelposities in Dublin.

Op Paasmaandag 1916 riep de nieuwe republikeinse regering onder leiding van Pearse de Ierse Republiek uit. Dat deed hij met een belangrijk historisch document dat in het Engels ‘The Proclamation’ wordt genoemd.

Kansloos tegen een overmacht aan Britse manschappen en politie werden de rebellen verslagen. Velen werden gearresteerd en 15 leiders kregen de doodstraf.

De Paasopstand wordt over het algemeen gezien als verloren vanaf het begin. Critici zien het als een ‘bloedoffer’.  De Paasopstand leidde echter wel tot een verkiezingsoverwinning van Sinn Féin en in 1921 werd de Ierse vrijstaat uitgeroepen.

Geplaatst in Fiddler in de dop | 2 reacties

De Csárdás

Omdat ik geen zin had in huiswerk en verplichte lessen, ging ik op zoek naar een zelfstudie methode. Op internet waren diverse virtuele vioollessen te zien, maar die deden mij denken aan de verafschuwde gitaarboekjes uit het verleden.

Uiteindelijk vond ik het boek ‘Vioolspelen voor Dummies’ door Katherine Rapoport. Op een luchtige, humoristische manier wordt in dit boek ontzettend veel informatie gegeven over de viool zelf, hoe je hem gebruikt, hoe je in een oogwenk een leuk liedje kunt spelen, hoe je je vingers neerzet en wat je allemaal met de strijkstok kunt doen, maar ook zijn er hoofdstukken over toonladders, harmonieleer, verschillende technieken en stijlen. Op de bijbehorende cd staan alle tracks van de oefeningen plus bijbehorende video’s waar je kunt zien hoe je een viool moet hanteren.

Op 11 september 2010, de 18e verjaardag van mijn viool ging ik van start met dit boek en vorige week, 15 november heb ik de laatste melodie leren spelen, track 92, een Hongaarse dans van Brahms. Het is een Csárdás. Toen ik met de cd meespeelde klonk het echt goed, het gaf me een geweldige kick.

Twee maanden na het begin van mijn viooloefeningen was ik toe aan iets nieuws. Ik kocht een stapel boeken met Ierse en jiddische fiddle.

Geplaatst in Dummies leren sneller | 1 reactie

De droom wordt werkelijkheid

Op 8 sepbtember 2010 had ik eindelijk geluk. Uit een failliete boedel kon ik tegen een zacht prijsje een afgedankte maar zo goed als ongebruikte viool kopen. Ik voelde me de koning te rijk!

Mijn nieuwe koopje had allerlei onvermoede eigenschappen. Het bleek te zijn gemaakt door een echte vioolbouwer uit Boxtel, F. Th. ter Horst. Dat was te lezen op een etiket dat in de klankkast geplakt zat. Je kon het net zien door een van de klankgaten. Ook de geboortedatum van mijn viool was erbij vermeld: 11 september 1992.

Er ontbraken nog een paar snaren en ook de strijkstok had de vorige eigenaar stuk laten vallen. Maar daar was wel aan te komen.

Het stemmen was het grootste probleem, zeker als je een gitaar gewend was is dit een heel secuur werkje, de snaar staat veel strakker gespannen en knapt bij het minste of geringste. Na een flinke serie snaren te hebben laten knappen begon ik het beter onder de knie te krijgen.

Vioolsnaren bestaan geenszins uit kattendarmen. Ze zijn heel mooi gemaakt. De metalen snaar is helemaal omwonden met zilverdraad. Je kunt ze in allerlei kwaliteiten en klankkleuren krijgen.  Mijn favoriete merk was lange tijd Dominant.

De strijkstok was echter wel degelijk met paardenhaar bespannen. Dat haar schijnt afkomstig te zijn  van de staarten van witte, Russische paarden.

Er hoorde ook nog een archaïsche vioolkist bij die lekker naar cederhout geurde.Helaas rammelde het antieke ding aan alle kanten zodat ik weldra een nieuwe heb gekocht die gemakkelijker mee te nemen en tegen weer en wind bestand is.

SDC18142

Bewaren

Bewaren

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

De schoonheid van het onnut

"Wanderer über dem Nebelmeer"(Caspar David Friedrich, 1818).

Ik kreeg mijn eerste baantje en daar leerde ik S.kennen. S. houdt van klassiek. Ze speelt al 25 jaar piano en 3 jaar viool. Ook zingt zij in een koor. De Matthaeüs Passion is maar een peuleschilletje voor haar.

Ik ben nooit een liefhebber geweest van klassieke muziek. Ik vond het te stijf, te schematisch. Er bestaat zoiets als een harmonieleer met vaste accoorden, een punt en een contrapunt, een crescendo en een pianissimo, gevolgd door een donderend slotaccoord. Altijd hetzelfde, net als bij de klassieke architectuur die het nooit eens zonder Romeinse zuiltjes kan stellen, omdat het nou eenmaal zo hoort. Gaap.

Enfin, ik denk dus dat ik tot de Romantici behoor, in de 19e eeuwse betekenis van het woord.  De Romantici waren het tegenovergestelde van de Classicisten. Wie hier meer over wil weten kan ik het boek van Rüdiger Safranski, “Romantiek. Een Duitse affaire” aanraden. Het gaat over de geschiedenis van het onnut.  De belangrijkste dingen in het leven, zoals vriendschap, liefde, religie en kunst hebben een doel op zichzelf, ze zijn niet zinvol voor iets anders. Een berekenende vriendschap is er geen, een kunst die sociaal nuttig moet zijn is geen echte kunst. Volgens de romanticus is een mens pas compleet mens als hij speelt.

Ongeveer 3 jaar geleden besloot S.  opeens vioolles te nemen. Op pianogebied kon ze niet veel meer leren. En zo kon het gebeuren dat ik haar gehuurde lesviool even mocht vasthouden. Niet heel lang, want haar vader moest het ook nog proberen. Maar in dat ene moment wist ik genoeg.  Ik streek met de strijkstok langs de vier snaren en ik hoorde de vier tonen, duidelijk herkenbaar. Het was de bevestiging van wat ik altijd gehoopt en vermoed had. Vioolspelen was misschien wel heel moeilijk, onmogelijk was het zeker niet!

Geplaatst in Wat eraan vooraf ging | Een reactie plaatsen