Hars en paardenhaar

Mijn eerste (en laatste) gitaar uit 1972

Toen ik 4 jaar was had ik een kleine plastic ukelele. Met echte snaartjes waar je op kon tokkelen en die ook gestemd konden worden. Helaas kwam het zoontje van een vriendin van mijn moeder op visite en rukte de snaren eraf. Het spijt me nu nog.

Mijn eerste ontmoeting met een viool moet hebben plaatsgevonden toen ik een jaar of 8 was. Een meisje van mijn klas zat op vioolles en het werd haar vergund om op school haar kunsten te vertonen. Ze had een stukje ingestudeerd waarvan ik me niet meer herinner dan dat het nogal snerpend klonk. Dat vond ze zelf blijkbaar ook, ze dook in de vioolkist en haalde een stukje hars tevoorschijn waarmee ze de stok inwreef. Hars. Een natuurprodukt, de lekkerste geur die ik kende. Het deed me denken aan zomerse bosvakanties en kerstbomen in de winter. Een twijgje dennenboom verbranden in een asbakje deed het hele huis geuren.

Toen ik elf was vroeg ik voor Sinterklaas een gitaar en mocht er prompt eentje uitzoeken bij de muziekwinkel in de stad. Eigenlijk had ik een viool gewild, maar dat was te duur volgens mijn ouders. Eigenlijk had ik een piano gewild, maar dat was gewoon onbetaalbaar. Met de gitaar, die ongeveer 60 gulden kostte, in een grote doorzichtige plastic zak gingen we met de bus weer naar huis.

Ik heb echt wel veel geoefend. Ik had wat gitaarboekjes waarvan ik er 5 heb doorgeworsteld. Het waren steeds dezelfde stompzinnige melodietjes op steeds weer andere noten. Mijn handen waren te klein en mijn vingers gingen hevig pijn doen bij het indrukken van de snaren. Echt les heb ik nooit gehad.

Ik droomde nog altijd van een viool. Over dat instrument gingen de wildste geruchten. Ik vernam dat de strijkstok gemaakt was van paardenhaar en de snaren van kattendarmen. Je moest hem met je kin vasthouden – hoe, dat begreep geen mens. En door te strijken met die paardenstaart over de kattendarmen kon men de wonderlijkste tonen teweegbrengen. Warm en donker of gillend als een fluitketel. Het strijken zelf scheen verschrikkelijk moeilijk te zijn. De geringste verkeerde beweging zou een afgrijselijk geknars veroorzaken. Niet vals spelen op een viool was toch al bijna uitgesloten want het instrument had geen fretten zoals een gitaar, dus je kon nooit weten waar de juiste toon zat.

Ik tekende graag en met bruine en zwarte waskrijt maakte ik op stevig papier een zo natuurgetrouw mogelijke afbeelding van een viool. Ik tekende de getailleerde klankkast, de hals met de krul, de vier snaren en de s-vormige klankgaten. Ik knipte mijn viool uit en hield hem onder mijn kin. Het was beter dan niets. Maar zou ik ooit de kans krijgen een echte viool te mogen vasthouden, al was het maar heel even…?

Advertenties

Over Ria van Loenen

Historian, painter, webmaster
Dit bericht werd geplaatst in Wat eraan vooraf ging. Bookmark de permalink .

Een reactie op Hars en paardenhaar

  1. Valentina zegt:

    Beste lezers

    ik heb nu een zeer bijzondere Altviool van Ter Horst te koop, deze is ooit speciaal voor mij gemaakt en is zijn laatste altviool, wat hij gemaakt heeft.
    Als u interesse hebt kunt u mij contacteren op vbeglaryan@gmail.com
    Dank alvast

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s